Bądź sobą

Cześć!
*POST USTAWIONY NA AUTO-PUBLIKACJĘ, JA OBECNIE JESTEM NA LEKCJACH*
Jak Wam mija tydzień? Ja miałam dzisiaj test... boję się wyniku, z resztą, jak zawsze.

A więc, przechodzimy do tego nietypowego posta.

Wyda on Wam się dziwny, ale trudno, musiałam go napisać, dosłownie.

Zaczynamy!

Pewnego dnia, powstał świat. Zwierzęta, drzewa, rzeki, morza, oceany, słońce, krzaki, kwiaty, owoce, warzywa, LUDZIE.

Wszystko kształtowało się powoli, codziennie w naturze nadchodziły jakieś zmiany. Nadal nadchodzą. Aż doszło do naszej epoki. Mijał czas, aż urodziłeś się TY.

Najpierw byłeś mały, bezradny. Później, delikatnie podrosłeś, nauczyłeś się mówić, chodzić, liczyć, czytać. Poszedłeś do szkoły!

Poznałeś znajomych, przyjaciół, a także wrogów. Albo osób, którym czegoś zazdrościsz, boisz się do nich podejść. Idziesz korytarzem po szkole, aż mijasz te świetne osoby, patrzysz, ilu mają znajomych, jak spędzają czas, jak się ubierają. Myślisz; eh, nigdy nie będę mógł być w ich paczce, jestem za słaby!

Wracasz do domu. Siedzisz sam, samotny w pokoju, uczysz się, lub robisz coś innego. 

Patrzysz za okno, a te osoby się bawią, śmieją. Znowu pojawia się w Tobie zazdrość.

Zaraz, zaraz, zaraz! Pomyślmy. Czy ludzie rodzą się tacy sami? Nie. Mogą być podobni, ale nie tacy sami. Mogą mieć blond włosy, małe, niebieskie oczy. Duże uszy, no i np. być wysocy. Mogą obydwoje kochać koszykówkę i fotografię. Ale w głębi serca, zawsze będą się różnić.

Gdyby nie to, na świecie nie byłoby miłości, przyjaźni. Człowiek, gdy poznaje kogoś, odkrywa jego charakter, dowiaduje się o nim jak najwięcej, ale nie wszystko. Odkrywa, że można w charakterze być takim, albo takim.

Nie można zmieniać się, aby być kimś innym.
Też mam w szkolę grupę osób, którym w sumie zazdroszczę, bo dziewczyny mają kolegów (tak, u mnie w szkole nadal jest ta dyskryminacja płciowa).
Ale cóż, żyję tym co mam i tyle.

Dobrze, ja się z Wami żegnam, miłego! :)
~Marta